زندگی به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده ی تو گریه ی من است ؟

 مرگ حرفی نزد!!!

 زندگی دوباره گفت : من با آمدنم خنده می آورم و تو گریه من با بودنم زندگی می بخشم و تو نیستی

مرگ ساکت بود

 زندگی گفت : رابطه ی من و تو چه احمقانه است !!! زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، سور کجا ؟

 اما مرگ تنها گوش می داد

 زندگی فریاد زد : دیوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟؟

 و مرگ آرام گفت :

                            تا بفهمی که تو و دیوانگی و عشق و حسرت چه بیهوده اید

مرده بود

وجسد بی روحش کف خیابان خود نمائی میکرد. تعدادی دورش ایستاده بودند وبا نگاههای تاسف باربه او می نگریستندو هیچکس ندید گل سرخی را که در مشت داشت !

    هنوز پزمرده نشده بود ولی مچاله بود و یکی دوتا از گلبرگهاش کنده وآنطرف تر افتاده بود؛

کودکی دزدکی پایش را دراز کردو دویست تومانی مچاله شده کنار جسد را بطرف خود کشید و. . . .

    خون از دهان وسر جسد بیرون زده ولخته شده بود

صدای آمبولانس سکوت و جمعیت را در هم شکست ووارد معرکه شد.

همهمه جمعیت اوج گرفت؛ ومردی نالان وگریان جلو آمد: بخدا جناب سروان خودش پرید جتوی ماشین؛

من ترمز گرفتم . . . . با دست روی پیشانیش کوبیدو: نفهمیدم چی شد.

 ملافه ای سفید روی جسد به خون اغشته و خاک آلود کشیدند....

وباز هم کسی ندید آن دو چشم گریان را

امشب من از ته دلم مي نويسم نامه برات

دلتنگتم

به يادتم

مي نويسم از خاطرات

پنجره رو وا مي كنم به روي بغض شبونه

قلم به دستم مي گيرم

آهاي قلم يه وقت نگيري بهونه

مي نويسم :"دوستت دارم "

هر چند كه باور نكني

مي خوام يه دم گريه كنم

شايد به ياد قديما

تو هم برام گريه كني

چند وقته كه براي من بهار ديگه رنگ نداره

چرا ديگه ياس سپيد عطر قشنگي نداره ؟

فقط مي دونم اون همه رنگ و طراوت از تو بود

عطر قشنگ گل ياس نشوني از بوي تو بود

فكر نكني دور از مني ، ياد تو از دلم ميره

ستاره ها چشمك زنون

از پشت قاب پنجره

هر شب يه نقشي از تو رو

حك مي كنن چه محشره

نسيم باد سحري وقتي كه من دلگير ميشم

بوي مليحي از تو رو مرهم دردام مياره

شايد فراموشم كني ،

خط بكشي رو باورم

اما بدون كه ياد تو نميره از تو خاطرم

شايد ديگه نبينمت ترنم ابر بهار!!

اما بدون تصوير تو روبرومه

بازم براي من ببار

اين نامه هم تموم ميشه مثل تموم نامه ها

بي خط و بي نام و نشون

از طرف يك غريبه

كه بود زماني آشنا

اگه عشق است چرا به آن نمي رسيم ؟ اگه عشق نيست چرا عاشقيم

منتظر موندم به راهت تا همیشه

چشم به راهت مونده بودم پشت شیشه

انتظارت تلخ مثل مردن دل

مثل عشقی خام و باطل

وای اگه فردا بیاد باز تو نیایی

وای می خوام داد بزنم از این جدایی

وای دیگه مردم دیگه مردم چقدر تو بی وفایی

مگه من با تو بد کردم خدایی

هر چی می خوای بگی بگو اما نگو دوست ندارم

هر کار می خوای بکن ولی بگو نمیری از کنارم

تو رو خدا مثل غریبه ها دلم رو هی نرجون

تورو خدا دشمنام و به روی من اینقد نخندون

به خدا من میمیرم از این جدایی

به خدا من میمیرم اگه نیایی

اگه فردا بیاد و باز تو نیایی

...

دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه

پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم

وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی

واسه عشقای تو خالی ساده مردن واسه چی

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنن

نمی خوام گناه بی عشقی بیفته به گردنم

نمی خوام در به در پیچ وخم این جاده بشم

واسه آتیشه همه یک هیزم آماده شم

یا یک موجود کم و خالی و پر افاده شم

وایسا دنیا ، وایسا دنیا من می خوام پیاده شم

همه حرف خوب می زنند اما کی خوبه این وسط

بد و خوبش به شما ، ما که رسیدیم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین

آره دنیا ما نخواستیم دل و با خودت ببین

این همه چرخیدی و چرخوندی و آخرش چی شد

اون بلیط شانس داره بگو قسمت کی شد

همه درویش و همه عارف ، جای عاشق پس کجاست

این همه طلسم و بعد جای خوش تو کجاست